back
CV/Evi Tsana:
Project/"Κάτω - Βαίνοντας" "Going-Under":
Ξε-Καπακώνοντας...
…το χνάρι από το καπάκι είναι το αποτύπωμα του τώρα του.
Αύριο, σε δέκα μέρες, σε δέκα χρόνια δεν θα είναι πια το ίδιο. Θα έχει πατηθεί, θα έχει φθαρεί, θα έχει λιώσει, το αποτύπωμα του θα έχει αλλάξει. Θα έχει περάσει ζωή από πάνω του.
Καπάκια κι εμείς. Γεννιόμαστε καινούρια και λαμπερά, γεμάτοι όνειρα, φιλοδοξίες, ιδέες και επιθυμίες και η ζωή μας αλλάζει,μας πατάει, άλλους μας ραγίζει, άλλους μας λειαίνει απλά, άλλους μας σπάει. Μας μεταμορφώνει και μας αλλάζει συνεχώς. Η κάθε μέρα μας, είναι το χνάρι του ως τώρα μας, ένα μικρό λίγο στην πορεία προς την τελική μορφή του είναι μας. Και αυτή η αλλαγή όσο αργά κι αν συντελείται, όσο κι αν φαίνεται ή όχι εξωτερικά, υπάρχει και συμβαίνει.
Όπως υπάρχουν κι όλα όσα το καπάκι έχει κλείσει εκεί κάτω. Όλα όσα στην πορεία αυτή, αναγκαζόμαστε να ξεχάσουμε, να απαρνηθούμε, να αφήσουμε "για λίγο" και τα θάβουμε κάτω από ένα καπάκι. Πράγματα που άλλοτε είναι σημαντικά κι άλλοτε ασήμαντα, κάποια που τα θυμόμαστε και τα επιθυμούμε για όλη μας τη ζωή και κάποια που θα ξεχαστούν εκεί κάτω. Μεταξύ φωτός και σκότους, βρίσκονται όνειρα φευγαλέα που ήρθαν για μια στιγμή, και επιθυμίες που όσο και να θέλουμε να αγνοούμε σαν μηδαμινές, απειλούν να ραγίσουν το καπάκι, να το σπάσουν και να βγουν στο φώς. Μέσα στο σκοτάδι και στο βάθος υπάρχει ένας λαβύρινθος, ζωντανών πολύ, που θέλουν να μας θυμίσουν ποιοι πραγματικά είμαστε.
Όμως… όταν βγάλουμε το καπάκι; Θα είναι η εικόνα αυτή που θυμόμαστε ή θα έχει αλλάξει κι αυτό το αποτύπωμα; Θα έχει φθαρεί; Θα έχει λιώσει; Κι εμείς; Θα είμαστε οι ίδιοι;
Και αν οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, οι παλιές
επιθυμίες, που πάνε;
…στις μαμάδες μου…
Un-Covering
…the trace of the metal lid is the imprint of its now. Tomorrow,
in ten days, in ten years it will not be the same. It will be pressed, it will be damaged, it will be melted, its imprint will be different. Life will have come over it.
We are also lids. Born new and shiny, full of dreams, aspirations, ideas and wishes and life changies us, it presses us, it cracks others, others it simply slicks, others it breaks. It transforms us, and constantly changes us. Every single day is the footprint of ourselves up to now, a little bit towards the final form of us. And this changes as late as it goes on, as it may seem or not outside, there it is and it happens.
As there is also all the stuff that the lid has closed down there. Everything on this path, we are forced to forget, renounce, leave "for a while" and bury beneath a cap. Things that sometimes are important and sometimes trivial, things we will remember and wish for all our lives, and others doomed to be forgotten down there. Between light and darkness, dreams that came for a moment, and wishes that even we try to ignore as insignificant threaten to cracks the lid, break it, and come out in the light. In the darkness and depth is a maze of our living wishes which intend to remind us, who we really are.
But ... when do you pull the cap? Will the image be of what we remember or will that footprint have also changed? Will it be damaged ? Will it be melted? What about us? Will we be the same?
And if old loves go to heaven, where do old desires go?
To my mothers...
Share
back